Thod Manatal

पावसाच्या आधीचा पानवरा.... पाऊस येण्याची दस्तक.... थंडगार ...मनमोहक....हवा.. लांबून आलेला मातीचा सुगंध... सर्वांची धावपळ.... पाखरांची...घरट्याकडे लागलेली ओढ... धुंदली... धूंदली सि नजर... आणि मी..या सर्वांमध्ये...घेतलेला आनंद...गगनात न मावणारा... चहाचा घोट....आणि या मला सुचलेल्या ओळी...                            -Kanchan Gade

#मन नाहीये कशात...कुठे आपलेपणा नाहीये..कुणी आपलंसं नाहीये...कुणाचं नाव सुचत नाहीये...कुणाजवळ मन मोकळं करू शकत नाहीये.... मोठ्याने ओरडवा वाटलं तरी ओरडू शकत नाहीये...डोक्यातील विचार कुठ ठेऊ शकत नाहीये...काम करून...मनाचे समाधान भेटत नाहीये.... सर्वांच्या पुढे पुढे करून.. मान सन्मान भेटत नाहीये... वेदने पासून सुटका भेटत नाहीये....पाठीला जरासा आराम भेटत नाहीये....नाकाला चांगला श्वास भेटत नाहीये.... उंच उडता येत नाहीये...आकाशात भरारी घेता येत नाहीये...सर्व काही वाटून ....करता येत नाहीये....मनाला आता आवर घालत येत नाहीये... स्वतःच्या भावना लपवल्या जात नाहीये...काहीस..हवं असून मागता येत नाहीये....जीव गुदमरून....दाखवता येत नाहीये...मरायला झालं..तरी कुणाजवळ सांगू शकत नाहीये...मन मोकळं करायला अता जागा भेटत नाहीये..... मला पाखरं सारखं उडता येत नाहीये...हवेला मिठी मरता येत नाहीये...काजव्याला केसांची शोभा वाढवता येत नाहीये... रात किड्याला चांगला गाणं गाता येत नाहीये... पायाची शिर फडफड उडून सुध्धा डोळ्यांना दिसत नाहीये.... आदृश् होयच असून...शक्ती भेटत नाहीये ...मनात असंख्य इच्छा असून...